AN ELEPHANT SITTING STILL : REQUIEM VOOR EEN VEEL TE VROEG GESMOORD TALENT
9Overall Score

CHRISTOPHE VERBIEST – DeMorgen ★★★★☆ – 28/04/2019

AN ELEPHANT SITTING STILL : REQUIEM VOOR EEN VEEL TE VROEG GESMOORD TALENT

Zelfmoord plegen na de voltooiing van je debuut en de première niet afwachten? Zelfs zonder die achtergrond is An Elephant Sitting Still een heel opmerkelijke film.

“Als tiener had ik een droombeeld van mijn toekomst voor ogen, maar dat is verzwonden. Er bestaat gewoonweg geen ideaal leven. Het gaat er alleen om met welke spijt je bereid bent te leven.” Tien maanden nadat de Chinese regisseur Hu Bo dit in een interview verkondigde, sloeg hij de hand aan zichzelf. We schrijven 12 oktober 2017 en hij had nét An Elephant Sitting Stillafgewerkt, zijn eerste en dus ook laatste film. Onvermijdelijk hangt de schaduw van Hu’s ultieme daad over zijn debuut, maar laat dat het zicht op de kwaliteiten van deze intense parel niet verduisteren.

Qua toon geïnspireerd door een citaat uit Cormac McCarthy’s All the Pretty Horses over het sinistere geheim achter de schoonheid van de wereld, vertelt Hu in An Elephant Sitting Still het verhaal van vier eenlingen wier levens vervlochten raken tijdens een almaar naargeestiger wordende dag. Een tienerjongen die thuis en op school gepest wordt, zijn vriendin die in de greep van een schooldirecteur zit, een kruimelcrimineel wiens overspel verstrekkende gevolgen genereert en een bejaarde man voor wie een gitzwarte oude dag lijkt uitgetekend. De paden van de vier protagonisten kruisen elkaar en wat ze vooral delen is het verlangen een olifant uit de Binnen-Mongoolse stad Manzhouli te aanschouwen waarvan gezegd wordt dat hij weigert te eten en onbeweeglijk stilzit.

Zoals bijna alle goede Chinese films van de voorbije jaren openbaart An Elephant Sitting Still een maatschappij die, onwrikbaar in de greep van een moreel verval, individuen offert op het altaar van de vooruitgang. Hu Bo countert de overheersende terneerdrukkende sfeer weliswaar met streepjes zwarte humor.

Al herinnert de immer mild bewegende camera aan de Hongaarse cultregisseur Béla Tarr, voor een debutant toont Hu Bo een opvallend verbluffend visueel meesterschap. Dit klaaglied voor een land is ook een requiem voor een veel te vroeg gesmoord talent.

NU – Cinema Galeries.
VOSTFR 

Meer info