EVGE : “Une allégorie du destin du peuple tatar”

10

Bénédicte Prot voor Cineuropa

In de bioscoop roept de Krim vaak uitgestrekte, lege, onherbergzame vlaktes op, en verhalen die zich ontvouwen in overeenstemming met dit gebied. De eerste speelfilm die door de Oekraïense Nariman Aliev op het 72ste filmfestival van Cannes in de afdeling Un Certain Regard werd gepresenteerd, hoewel En terre de Crimée zich volledig buiten deze republiek van de Russische Federatie afspeelt, op weg ernaartoe.

Het lot van deze familie valt samen met dat van het hele Tataars volk, dat in 1944 door Stalin massaal werd gedeporteerd (zodat er bij de val van het IJzeren Gordijn geen Tataars meer over waren in de Krim) en weinig steun, noch van Kiev, noch van de Slavische bezetters in de Krim, bij hun pogingen om terug te keren na de val van de USSR, pogingen die voor velen, zoals Mustafa’s overleden vader, zouden mislukken, waardoor de Tataren staatloos werden, ook al waren ze zo dicht bij hun land.

Uit dit allegorische werk, gefilmd op een sobere en klassieke manier, komt een schoonheid naar voren die verwijst naar de toestand van al deze mensen waarover zo weinig wordt gezegd, die Aliev ons laat horen.